Biografie niektórych artystów, wymienianych najczęściej w tekście :
1) Johann Christoph Handke (ur. 18 lutego 1694 w Janovicach koło Rýmařova, zm. 31 grudnia 1774 w Ołomuńcu) – malarz barokowy. Uczeń malarzy J. D. Langera z Bruntálu i Christiana Davida z Moravskiej Třebovej. Od 1714 pracował w pracowni F. Nabotha w Ołomuńcu, a po jego śmierci poślubił wdowę po nim. Od 1722 obywatel Ołomuńca, gdzie mieszkał do śmierci. Był trzykrotnie żonaty i pozostawił liczne potomstwo. Handke był twórcą fresków i obrazów sztalugowych w licznych kościołach Moraw, Śląska i Czech.
Główne prace:
- Kaplica Nawiedzenia Panny Marii (Pod lipkami) w Rymarzowie,
- Aula Leopoldina we Wrocławiu – 1732,
- Aula Muzyczna (Oratorium Marianum) we Wrocławiu – 1733, zniszczone w 1945,
- Kościół Marii Panny Śnieżnej w Ołomuńcu
- Uniwersytecka kaplica Bożego Ciała w Ołomuńcu – 1728 r.,
- Kościół na Svatym Kopečku koło Ołomuńca
- pałac w Velkich Losinach.
2) Felix Anton Scheffler (ur. 29 sierpnia 1701 w Monachium, zm. 10 stycznia 1760 w Pradze) – niemiecki malarz działający głównie na Dolnym Śląsku, nadworny malarz biskupa Philippa von Sinzendorfa. Pochodził z Bawarii. Uczył się u swego ojca Johanna Wolfganga, malarza wzmiankowanego od 1688 roku w Monachium, następnie śladem swojego brata Christopha Thomasa, również malarza, u Cosmy Damiana Asama w Monachium (1720-1725) i prawdopodobnie w latach 1725-1726 lub ok. 1728 roku u Johanna Christopha Groota w Stuttgarcie. W 1729 roku stworzył freski w klatce schodowej pałacu biskupiego w Wormacji (wspólnie z bratem Christophem Thomasem). Od 1730 roku, najprawdopodobniej zachęcony przez biskupa wrocławskiego Franza Ludwiga von Pfalz-Neuburg, działał na Śląsku (freski w kościele św. św. Piotra i Pawła w Nysie, 1730). Zatrudniony przez Conrada Ernsta Maximiliana von Hochberg, dekorował Salę Marmurową zamku Książ i namalował wiele portretów członków rodziny właścicieli posiadłości. Od 1732 roku pracował we Wrocławiu i w Pradze. W 1734 roku otrzymał od biskupa Filipa Ludwiga von Sinzendorf tytuł nadwornego malarza dworu biskupiego we Wrocławiu. Tworzył wówczas freski w letnim refektarzu klasztoru w Lubiążu, na klatce schodowej Uniwersytetu Wrocławskiego (1734), obrazy ołtarzowe w Jeleniej Górze, Jaworze (1732) i Krzeszowie. Później działał na terenie Czech i Moraw. W 1747 roku osiedlił się w Pradze i tam z przerwami mieszkał do śmierci.
Ważniejsze dzieła na Śląsku:
- Jelenia Góra – malowidła w Kościele Łaski.
- Kłodzko – freski w refektarzu franciszkańskim.
- Krzeszów, klasztor cystersów – liczne malowidła w kaplicach kościoła.
- Lubawka – obrazy olejne, w tym obraz Ucieczka grzeszników w kościele Wniebowzięcia NMP.
- Chełmsko Śląskie - obraz Świętej Rodziny w ołtarzu głównym kościoła pw. Świętej Rodziny
- Lubiąż, klasztor cystersów – freski w refektarzu zimowym.
- Nysa – polichromie w kościele Świętych Piotra i Pawła.
- Prudnik – obrazy na chórze kościoła św. Michała Archanioła.
- Wrocław – freski na klatce schodowej i korytarzu zachodniego skrzydła Uniwersytetu.
- Wałbrzych, zamek Książ – plafon w Sali Maksymiliana i plafon w Salonie Włoskim.
3) Krzysztof Tausch - architekt. Był jednym z największych artystów doby baroku, działających na Śląsku. Urodził się w 1673 r. w Innsbrucku w Austrii. Ojciec jego doszedł do godności burmistrza miasta, starszy brat został rektorem tamtejszego uniwersytetu, inny z braci był bankierem w Pradze. Krzysztof pochodził więc ze znakomitej rodziny, którą za życia dziadka Kaspra nobilitowano szlachectwem. Podstawowe i średnie wykształcenie uzyskał, jak się przypuszcza, w Innsbrucku, w szkołach prowadzonych przez jezuitów. W 1695 r. wstąpił do Towarzystwa, gdzie spotkał swego nauczyciela i mistrza Andreę Pozza. Przez 7 lat współpracowali w Wiedniu. W 1709 r. Pozzo zmarł, a Tausch został następcą i kontynuatorem zobowiązań mistrza. Działał w Pradze, Trenczynie, Pasawie, Egerze, Bańskiej Szczawnicy i Priewidzy. W 1720 r. udał się do Rzymu, ale do dziś nic nie wiadomo o jego pracach w tym mieście. Od 1722 r. za zgodą władz zakonnych podejmował zadania u wrocławskich jezuitów. Dostrzeżony przez biskupa wrocławskiego Franciszka Ludwika został później jego nadwornym architektem. Umarł w 1731 r. w Nysie i tam jest pochowany. Według nekrologu nyskiego "zmarł wybitny architekt", według nekrologów austriackich - "wielki malarz".
Dzieła, które przypisuje się Tauschowi:
- malarstwo sztalugowe:Cud w Kanie Galilejskiej - refektarz praskiego Klementinum,
- obraz ołtarza głównego w Trenczynie,
- obraz ołtarza głównego w Kecskemet,
- obraz ołtarza głównego we Wrocławiu, w kościele uniwersyteckim,
- obrazy w kościele Wniebowzięcia NMP w Nysie,
- malarstwo monumentalne: sceny na sklepieniu w kościele św. Franciszka Ksawerego w Trenczynie,
- iluzyjny ołtarz architektoniczny w kościele jezuickim w Gorycji,
- scena w prezbiterium w kościele farnym w Kłodzku;
- projektował sceny na sklepieniu we wrocławskiej Auli Leopoldina.
- Ołtarze w Pasawie, we Wrocławiu, Kecskemet, Trenczynie, Skalicy, Kłodzku, Domaszowie; być może w opactwie benedyktynów w Lubiniu (Wielkopolska).
- Ambony w Trenczynie, katedrze i kościele uniwersyteckim we Wrocławiu, Domaszowie.
- Stalle lubińskie i krzeszowskie.
- Architektura: jezuickie gimnazjum w Nysie, szpital św. Trójcy w Nysie, pałac biskupi w Nysie, uniwersytet wrocławski, kaplica Hochberga przy kościele św.Wincentego we Wrocławiu, kościół Łaski NMP w Krzeszowie i Mauzoleum Piastów.
4) Franz Joseph Mangoldt (czasami pisany Mangold ), urodzony w 1695 r. w Brnie, zmarł w 1761 r. , niemiecki rzeźbiarz barokowy działający w Czechach na Śląsku od 1725 r.
Daty urodzin i śmierci Mangoldta nie są znane. Wydaje się, że jest to syn lub krewny rzeźbiarza Josepha Mangolda (lub Mangolta ), z Rottenbuch w regionie Pfaffenwinkel w Bawarii . Ten osiedlił się w Brnie w 1694 r. i został członkiem korporacji Saint-Luc w 1700 r. Innym krewnym jest Johann Mangold, który był autorem rzeźb kościoła św. Anny w Nikolsburgu w 1710 r.
Arcydziełem Mangoldta jest niewątpliwie Aula Leopoldina dawnego Kolegium Jezuitów we Wrocławiu , obecnie należąca do Uniwersytetu Wrocławskiego . Inne godne uwagi są prace należy odróżnić, takie jak salonie książąt ( Fürstensaal ) od opactwa w Lubiążu dla cystersów lub rzeźbionymi dekoracjami z opactwa Świętej Jadwigi w Trzebnicy dla cystersów. Mangoldt należy do tego samego kręgu artystycznego co Johann Christoph Handke , Christian Philipp Bentum , Johann Albrecht Siegwitz i Felix Anton Scheffler . Jego rzeźbione figury są w większości wykonane ze stiuku imitującego marmur (w technice scagliola ). Franz Joseph Mangoldt był mężem córki śląskiego rzeźbiarza Georga Leonharda Webera (1672-1739). Jedna z jego córek wyszła za mąż za malarza Johanna Heinricha Kynasta (zm. 1793), który był niewątpliwie jego uczniem. Mangoldt miał również uczniami Ignaza Extera i Franza Antona Feldera (zm. 1782).
Korzystałem z: